Ubój rytualny

Stanowisko OIBS w Radomiu w sprawie uboju rytualnego

Ogólnopolska Izba Branży Skórzanej w Radomiu, jest reprezentantem podmiotów branży skórzanej - reprezentuje ponad sto podmiotów gospodarczych związanych z przetwórstwem skór.  Należy jednoznacznie podkreślić, że cała branża skórzana nierozerwalnie jest związana ze zwierzętami hodowlanymi, takimi jak krowy /bydło/, trzoda /świnie/, owce, rzadziej konie, oraz zwierzęta futerkowe /na futra/.

Ewidentnym faktem jest to, że aby branża mogła istnieć i pracować, potrzebne są do tego skóry naturalne. Skór tych nie da się inaczej pozyskać niż "zdjąć" je ze zwierzęcia - niestety wiąże się to nierozerwalnie ze śmiercią zwierzęcia. Wiadomo, że głównym powodem hodowli zwierząt jest mięso lub mleko, a skóra jest pozyskiwana jakby "przy okazji". Z reguły jest tak, że hodowca zwierząt np. na mięso, mleko czy futra, siłą rzeczy dba o kondycję tych zwierząt, gdyż od tego zależy m.in. jakość produktów pozyskiwanych z tych zwierząt, w tym skór.

W/g obowiązujących od 21 sierpnia 1997 roku Ustawy o ochronie zwierząt zgodnie z Atr.1.1 " zwierze, jako istota żyjąca zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. " Z kolei Art. 5 w/w Ustawy mówi : " Każde zwierze wymaga humanitarnego traktowania ", a Art.6.1 jednoznacznie stwierdza, że " Nie uzasadnione lub nie humanitarne zabijanie zwierząt oraz znęcanie się nad nim jest zabronione ".

Ubój jest to zabijanie zwierząt rzeźnych przez wykrwawienie, w sposób uregulowany przepisami prawa. Z kolei ubój rytualny to także ubój, ale dokonywany zgodnie z prawami niektórych religii, głównie judaizmu i islamu.

Polski Trybunał Konstytucyjny nie zakazuje stosowania w Polsce uboju rytualnego. 

OIBS w Radomiu stoi na stanowisku żeby utrzymać dotychczasowe przepisy uboju rytualnego i jego eksportu, co stanowi ochronę kilku tysięcy miejsc pracy i szacowanego na 7-8 mld złotych przychodu z eksportu.

W Polsce pierwsze fermy hodowli norek powstały w około 1928 roku.

Największa liczba ferm norek na świecie znajduje się w Danii. W 2008 roku było zarejestrowanych 1580 ferm, hodujące około 14 mln sztuk zwierząt, a w 2015 roku było już 18 mln sztuk zwierząt.

Polska zaraz po Danii jest drugim producentem skór futerkowych, produkując około rocznie 8,5 mln skór rocznie. W 2016 roku eksport surowych skór futerkowych wyprodukowanych w Polsce wyniósł 1,7 mld złotych. 

Hodowla fermowa norek opiera się na norce amerykańskiej, występującej w ponad 200 odmianach kolorystycznych. 

Zwierzęta futerkowe / norka, lis pospolity, lis polarny, tchórz hodowlany, szynszyla, królik / są zwierzętami gospodarskimi, dla których są prowadzone księgi hodowlane.

Hodowla norek w Polsce opiera się na karmie stworzonej z ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, kategorii 3 i 4. Norki, podczas rocznego cyklu spożywają około 40 kg paszy na jedną sztukę i wydalają około 4 kg odchodów, które wykorzystane są jako naturalny nawóz na pola uprawne. Można stwierdzić, że norka jest idealnym utylizatorem odpadów, nie wydalającym szkodliwych substancji, które wydzielają się podczas utylizacji ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. 

Fermowa hodowla pośrednio wpływa także na ochronę takich zwierząt wolno żyjących jak soból, gronostaj i inne łasicowate. 

Należy także podkreślić, że obecnie istnieją trzy główne domy aukcyjne zajmujące się sprzedażą skór futerkowych: NAFA, KOPENHAGEN Fur i SAGA FURS. Głównym wymogiem stanowiącym przed hodowcami jest otrzymanie do 2020 roku certyfikatu WOLFUR, świadczącego o dobrostanie na fermie.  Należy zdecydowanie podkreślić, że hodowla zwierząt futerkowych, eksport mięsa z uboju rytualnego bardzo korzystnie wpływa na Polską gospodarkę oraz na zatrudnienie. Likwidacja lub ograniczenie produkcji i eksportu spowoduje wymierne straty w PKB Polski oraz może i wpłynie na zwiększenie bezrobocia.